Peter Foster: Een kabinet schuifelen om het onmogelijke te voorkomen


Elke minister van Milieu in de Harper-regering heeft zowel een dikke huid nodig als grondig ondergedompeld in de portefeuille

De take-it-Justin kabinetshuffle van deze week werd verkocht als alles over verjonging en de promotie van vrouwen in de politiek, maar een van de beste beslissingen was om het oudste lid van het kabinet, Joe Oliver, te behouden bij Natural Resources. Ondertussen kreeg Nunavut MP Leona Aglukkaq een van de moeilijkste portfolio's, bij Environment, terwijl het jongste nieuwe kabinetlid, de getalenteerde Michelle Rempel, een van de meest nutteloze werd gegeven: Western Diversification.

De shuffle was ook bijna helemaal niet relevant voor de belangrijkste redenen voor de huidige vlag van de Conservatieven in de peilingen. Dat komt grotendeels voort uit het schandaal van de Senaat, dat disfuncties in het kantoor van de premier aan het licht bracht. Dit alles heeft een voedingsdrukte veroorzaakt voor een medium dat weinig of geen liefde heeft voor Stephen Harper. Maar hij lijkt zich op dezelfde manier over hen te voelen.

Was de serie shuffle-aankondigingen op Twitter bedoeld om 'mee' te zijn in termen van sociale media? Krijgt Stephen Harper zijn communicatieadvies van de organisatoren van de Arabische lente of de Occupy-beweging? Of was dat gewoon weer een grap in traditionele mediakanalen?

The notion that the Harper government needs “new ideas” is wide of the mark. If it is losing support — for reasons other than blowing itself up via its handling of the Duffy affair — that is significantly because it has failed aggressively to pursue the policies for which many of its supporters were hoping, which might be summed up simply as “less government.” Instead, we got the perhaps inevitable perpetuation of the myth of government-as-manager in the form of the Economic Action Plan. Still, who would — at least since the age of Calvin Coolidge — dare to promote an Economic Inaction Plan?

Terwijl de geheime agenda nog steeds onder de duim is, heeft de regering een aantal geweldige stealth-inspanningen geleverd om slecht beleid te voorkomen. Een van de grootste successen was het ontwijken - voor zover politiek mogelijk - van het soort sinkhole-strategieën die aan de kwestie van de klimaatverandering zijn verbonden.

Een van de belangrijkste beleidsvisies van premier Harper was van Canada als een 'energiemacht'. Het belangrijkste onderdeel van de visie was de verdere ontwikkeling van het oliezand van Alberta, maar de visie heeft een grote wegversperring in de vorm van hondsdolle - en in hoge mate effectief - milieu verzet tegen nieuwe pijpleidingen, die essentieel zijn voor het veilige transport van dubbele productie.

Joe Oliver vernietigde alle stereotypen omdat de overheid een aantal geweldige stealth-inspanningen heeft gedaan om slecht beleid te voorkomen

Dat is waarom Joe Oliver's retentie bij natuurlijke hulpbronnen goed nieuws is. Hij was zeer effectief in het promoten van Canadese belangen in de VS, Europa en Azië. Hij heeft ook een vakkundig werk gedaan in de omgang met media die hem voortdurend willen presenteren als een soort ijverige kost-al-kosten, wat hij niet is. Hij slaagde er zelfs in om een ​​positieve beoordeling te krijgen in de New York Times, wat voor een oliezandkampioen een aanzienlijk succes betekent.

Mr. Oliver also overturns all stereotypes about age. No minister has travelled more or given more speeches. In January of this year he had quadruple bypass surgery. Within ten days he was reading ministerial papers. In less than six weeks he was back in Ottawa. Since then he has made more than two dozen trips in North America, Europe and the Middle East. He has given close to 200 media interviews and made over 50 speeches. He works out regularly. Not bad for an old guy. Indeed, Mr. Oliver is an inspiration for all those at the sharp end of the boomer generation.

The youngest new member of the cabinet is Michelle Rempel, who was born the year the National Energy Programme was introduced. She is no doubt an inspiration to young women who want to get into politics. Ms. Rempel is highly articulate and looks to have lots of potential, but I must admit that my initial reaction to her appointment was horror to find that such an eminently useless institution as Western Diversification Canada existed. If energy superpowerdom, resistance to climate lunacy, and less regulatory red tape are among the more admirable bits of the Harper government’s policy record, the fact that it has failed to chop agencies such as Western Diversification represents the main disappointment.

Sommigen dachten dat mevrouw Rempel, sinds ze met de terugtredende milieuminister Peter Kent had gewerkt, misschien die portefeuille had gepresteerd, maar het ging naar mevrouw Aglukkaq, die daar overstapt van Health. Sommigen stellen zich voor dat mevrouw Aglukkaq mogelijk is gekozen vanwege het belang van native raadpleging over ontwikkelingsvraagstukken, maar elke minister van Milieu in de Harper-regering heeft zowel een dikke huid nodig als grondig ondergedompeld in de portefeuille. Rona Ambrose, de eerste minister van Milieu onder de Harper-minderheid die aan de macht kwam in 2006, werd venijnig en persoonlijk aangevallen door radicale ngo's, omdat ze de kritiek teisterde vanwege de vastberadenheid van de regering om te ontsnappen aan de zelfmoordverbintenissen van de Chretien-liberalen onder de Kyoto-akkoord. Mevrouw Ambrose gaat nu naar de functie op Gezondheid verlaten door mevrouw Aglukkaq.

Perhaps Mr. Harper imagines that radical environmentalists will be more reluctant to attack a native woman than just a woman. We’ll find out when Ms. Aglukkaq announces the government’s plans to meet emissions reduction targets in the oil and gas industry. She’ll doubtless need to time to get up to speed, thus providing another useful excuse to delay announcing the impossible.

gerelateerde berichten

GTranslate Your license is inactive or expired, please subscribe again!